De levensreis van een waaghals

Verleden

We volgen Fabio op zijn ochtendroute door de binnenstad van Gent, onderweg naar zijn delicatessenwinkel. Die vergt voorbereiding: als de deuren opengaan om halfelf, staat de oven om halfnegen al gloeiend heet. “Als kind droomde ik ervan om voetballer te worden én in de keuken te staan. Mijn papa was mijnwerker, Ineke’s papa ook. We kregen onze passie voor de Italiaanse keuken mee uit de Limburgse cité. Thuis maakte mijn mama zelfgemaakte kaas en worst. En als tieners aten we ’s nachts geen kebab, maar maakten we bij het thuiskomen een pasta in de kelder. Dat was onze fastfood.”

Op zijn achttiende opende Fabio zijn eerste restaurant, na een korte opleiding in de hotelschool van Hasselt. “Uit die eerste zaak heb ik veel geleerd. Dat je je facturen moet betalen, bijvoorbeeld” (lacht). “Maar ook dat het nachtleven en de horeca zwaar is.” Toen hij en Ineke een kindje kregen, besloten ze dat het anders moest. Het leven bracht hen ver weg - van een mogelijke B&B in Portugal tot een reis naar Thailand - en uiteindelijk terug dichter bij huis.

Tijdens een weekend in Gent zagen ze het pand op de Korte Meer. “We waren op vakantie in de stad en hadden ons geparkeerd in Parking Center. Bij het buitenlopen zagen we een ‘te koop’-bord. De eigenaar van het pand zat een paar honderd meter verder op café. Ik ben ernaartoe gegaan en heb meteen een bod gedaan, vijf minuten later was de deal rond.”

Heden

Het is bijna openingsuur. Ineke maakt nog snel een tiramisu, terwijl Fabio de draagtassen aanvult. “De stijl van Cammalleri past goed bij wie we zijn. Alles klopt: het logo, de handdoeken die hier aan de wasdraad hangen, de verpakkingen, onze socials. Dat hebben we aan de Barbaren te danken.” Het herkenbare geel? “Dat was Ineke’s idee: geel is de kleur van honger en doet eten.”

Fabio heeft marketing leren waarderen. “Het is niet goedkoop, maar helpt wel je zaak de boost geven die het nodig heeft. Ondernemende collega’s of vrienden in Limburg raad ik aan om volop in branding en marketing te investeren.” Wat Cammalleri vooral bijzonder maakt, zijn de zorgvuldig geselecteerde producten die ze aanbieden. In de gezellige toog liggen huisgemaakte Italiaanse specialiteiten, in de rekken staat Champagne naast Lambrusco en typisch Italiaanse biscotti bij geurige olijfolie. Om zijn producten te kiezen, reist Fabio regelmatig naar Italië. “Ik leerde focaccia bakken bij Gabriele Bonci in Rome, een van de besten. Ik ben eigenlijk een pizzaiolo van opleiding, maar ik blijf bij focaccia. Dat ligt me beter.”

Toekomst

Welk soort ondernemer is Fabio? “Als ik een idee heb, ga ik ervoor. Nadenken doe ik nooit. Ik heb daarbij het geluk en het ongeluk dat mijn vrouw altijd ja zegt. Maar vandaag is er wél balans, vroeger heb ik misschien iets te weinig nagedacht.” De rots in Fabio’s branding is ongetwijfeld Ineke. Hij is de luide stem, zij de stille kracht. “Ik kan moeilijk loslaten, maar zij kan dat wél. En vergeet niet, wij zijn 24 op 24 samen hé. Maar dat werkt goed. Ineke begrijpt mij: mijn perfectionisme, mijn nood om alles op buikgevoel te doen.”

En een tweede zaak? “Nee, voorlopig niet. We hebben geleerd dat we het gelukkigst zijn als we zélf in de zaak staan. Als je het te groot maakt, verlies je dat. En dat willen we niet.” Welke reis Fabio ook maakt, hij keert altijd terug naar zijn dolce città: “We zijn blij dat we in Gent zijn. De Gentenaars hebben ons echt omarmd, en wij hen. Weet je, Vlamingen in het algemeen kennen al veel van Italiaans eten. Ze gaan naar Italië op reis en vragen bij terugkeer hier of we bottarga hebben. Dat is een echte smaakmaker die veel echte Italianen zelfs niet kennen.”

Terwijl de laatste focaccia’s de deur uitvliegen, zet Fabio ons nog een straffe Bialetti-espresso. “Ik heb veel gedurfd in mijn leven, en heb vooral niet te veel geluisterd naar de mening van anderen. Waar we vandaag staan is goed, en geeft rust. Binnen een jaar staan we hier nog altijd, in onze zaak in Gent. We doen dit graag én goed, en hebben een mooie band opgebouwd met onze vaste klanten en de collega’s in de buurt. Dat gaan we niet zomaar opgeven.”